Даниилдің ем алуына көмектесіңіз

История Даниила

Күйеуімнің мұрнынан қан кетуі бала кезінен болған. Біз үйленген кезде мен бұған аса мән берген жоқпын, өйткені ол мұның бала кезінен бері болып келе жатқанын үнемі айтатын.

Біз бірге болғанымызға 10 жыл болды.

Тек қазір ғана мен ағзаның белгілеріне назар аударып, бәрін уақытында тексерудің қаншалықты маңызды екенін түсініп отырмын. Оның үнемі қатты созылмалы шаршағыштығы болды: ол жиі әрі тез шаршайтын, бірақ біз мұны жұмысқа, жүктемеге, күйзеліске байланысты деп ойлайтынбыз.

2025 жылдың соңы біздің отбасымыз үшін өте ауыр болды. Бизнесте үлкен өзгерістер орын алды, серіктестен бөлек шығуға тура келді. Біз бәрін қайта бастап, бизнесті нөлден дерлік құруға мәжбүр болдық.

2026 жылдың басынан бері табысымыз шығынды жаппай, минуста өмір сүрдік. Қаржылық тапшылық ұлғая берді. Бірақ біз берілмедік, қазір де берілмейміз. Бұған көп жағдайда командамыздың қолдауы себеп болды.

Мамырдың ортасында мен мұрнынан қан кету жиілей бастағанын байқай бастадым. Күйеуім үйге қатты шаршап келетін. Біз мұны маусымның қызған шағы, жұмыстың көптігі және жиналған шаршау деп ойладық.

Маусым айының алғашқы күндерінде біз оқуға Грузияға ұшып бардық. Сол жерде мен оның қиналып жүргенін анық байқадым. Тіпті күнделікті қарапайым әрекеттердің өзі оған қиынға соқты.

Үйге қайту жолы оңай болған жоқ. Оның жағдайы нашарлап, жүрегі айныды.

Ұшып келгеннен кейін мен гастроэнтерологтың кеңесіне баруды талап етіп, қан талдауын тапсыруды сұрадым. Асқазан-ішек жолдары бойынша қорытындыда бәрі салыстырмалы түрде жаман емес деп жазылған, бірақ көкбауыры екі есе ұлғайған болып шықты.

Біз гематологқа қаралдық, бізге қосымша талдаулар тағайындалды. Кейін онкологиялық орталықтағы дәрігерге бардық. Ол барлық тексерістерден бір тәуліктің ішінде өтуге көмектесті. Нәтижелерді тезірек алуға көмектескені, жанашырлығы мен қолдауы үшін біз оған өте ризамыз.

Біз 15 маусымда онкологиялық орталыққа химиотерапияға жату үшін құжаттарды рәсімдедік.

Сонымен қатар Қытай, Корея және Түркиядағы клиникаларға сұрау жіберіп жатырмын. Осы жолдан өткен адамдармен кеңесіп, ақпаратты зерттеп, дәрігерлермен сөйлесіп жүрмін.

Нәтижесінде емдеу тәсілдерінде үлкен айырмашылық бар екенін түсініп отырмын. Химиотерапия — өте агрессивті ем. Ал Қазақстанда, біздің қазіргі түсінігіміз бойынша, дәл біздің жағдайымызда иммунотерапия қолданылмайды.

Ішкі түйсігіммен бізге Стамбулға ұшу керек екенін сезіп отырмын. Қазір бұл ең дұрыс шешім сияқты көрінеді.

Клиникада біз қайтадан талдаулар тапсырамыз, сондай-ақ зерттеу үшін сүйек кемігін алады. Алғашқы химиотерапияны Түркияда алуды жоспарлап отырмыз, ал одан әрі қалай әрекет ету керектігі сол кезде белгілі болады.

Біз бұл жолдың енді ғана басындамыз. Бізге қорқынышты, бірақ біз берілмей, сенімімізді жоғалтпай, қолдан келгеннің бәрін жасап жатырмыз.